Морска – Наталија Наумовска

https://youtu.be/x4MLc2YYY18 Носена од ветрови создадена од бранови, во школка скриена од бел бисер поубава, од сонце потопла, од камен појака, од ѕвезда посјајна. Крие спомени  како дете палавштина носи насмев од тага извајан, во очи зрак ѝ блеснува, во коса море ѝ мириса, во прамени од сол кадрици пуштила. Како нежна мелодија со глас душа … Продолжи со читање Морска – Наталија Наумовска

Молчи – Наталија Наумовска (рецитацијa)

https://www.youtube.com/watch?v=rwGPT_iYq1o&feature=youtu.be Не зборувај, молчи остави ме да ја слушам твојата тишина, за да можам да ја исполнам со милувања и нежни допири. Не зборувај, молчи остави ме да ја гледам твојата убавина за да можам да ја насладам душава и да ти се восхитувам. Не зборувај, молчи остави ме да ја впивам секоја нота од … Продолжи со читање Молчи – Наталија Наумовска (рецитацијa)

Поле од памук – Наталија Наумовска (рецитација)

https://soundcloud.com/lightnessindarkness/pole-od-pamukcotton-field-natalia-naumovska Чекорам по памук на меки полјани од бели пердуви, каде се среќаваме во мислите, и избледуваме за миг. Памукот од усните помек не е, ни поголем од жедта која во нив се крие, ни посладок од бакнеж на чело за добра ноќ кој шепоти тивки и нежни приспивни песни. Чекорам по памук, помек и … Продолжи со читање Поле од памук – Наталија Наумовска (рецитација)

Парадокс – Наталија Наумовска (рецитација)

https://soundcloud.com/lightnessindarkness/paradoksparadoks-natalia-naumovskanatalija-naumovska Во прозорец од среќа ѕиркаме, а собата облеана со мрак, дење се обидуваме да се смееме, ноќе се обидуваме да не плачеме. Со далгите на ветрот се бориме, низ разбранувано море пловиме, едрата сме ги распнале, а почнуваме да тонеме. Заборавот не го испраќаме како сонот што не ја напушта мечтата, како зборот што … Продолжи со читање Парадокс – Наталија Наумовска (рецитација)

Аура – Наталија Наумовска (рецитација)

https://soundcloud.com/lightnessindarkness/auraaura-natalia-naumovskanatalija-naumovska Во местото каде стоиш се преплетуваат туѓите очи со лакомост ти го впиваат ликот чиниш си споменик неподвижен, недофатен, грандиозен. Носиш кокичиња во џебови и раце полни безгранични светови кои нудат прибежиште, даруваат нежност, мила, свилена, потребна. Во местата каде одиш се распостилаат твои траги што ненамерно ги оставаш со секое твое движење природно, … Продолжи со читање Аура – Наталија Наумовска (рецитација)