Хаику поезија (13)

Шарен лист во око, студот во црна душа заледува пак. Топол камин тлее срцето појако грее во глувата ноќ. Шарен лист во око, полиња со надежи ќе цутат вечно.

Хаику поезија (12)

Во тивката ноќ маглата беше тука тие јасни ко сон. Во глува доба се ѕвери на таванот несоница пак. Утрото јасно го надвладеа спокој се насмевна пак.

Хаику поезија (11)

Мирис на липа како да ти фали нешто есен во тебе. Дождот паѓаше ти требам до тебе далеку си ти.

Хаику поезија (10)

Вдиши длабоко болката ќе ја снема слушај музика. Песната тивка мелодија што лечи спокој во душа. Замижи сега ѕвезда нека те води љубов одбери.

Хаику поезија (10)

Мислам на лето топлина во душава сонце изгрева. Мислам на зима белина распослана мраз во душава. Мислам на пролет враќање во краиштата мирис на цвеќе. Мислам на есен шаренило околу среќна природа.

Хаику поезија (9)

Танц на ветрови, лисја паднати, бол во градиве. Свет полн злоба, градина црни ружи, кој цвет ќе бидеш ти? Утро без надеж, сомнежи насекаде, има ли среќа?

Хаику поезија (8)

Твој избор беше, нема љубов туку мрак, не сјаеме повеќе. Остана ти сам, силни ветришта вијат, невреме сега. И во доцен час, неспокојот те боли, созла пушти пак.

Хаику поезија (7)

Долга е ноќта за каење е касно, не ме враќаш пак. Тежок е патот првиот чекор клучен, остани силен. Доцна по полноќ обоена во црно чекам светлина.

Хаику поезија (6)

Лисја паднати, срцата осамени, есента стигна. Среќа посакај, нема место за тага, насмевни се пак! Празни зборови, полни отровни лаги, не сакам веќе.

Хаику поезија (5)

Се спушти ноќта црнило ме обзеде, повторно сама. Мрак не ме плаши осаменоста боли, каде си сега? Студена есен, срцата се полни мраз, пак ќе ми фалиш.

Хаику поезија (4)

Силно светнал ден есен во краишта мои зграпчи го денот! Успешен биди борбата не ја губи ќе победиш пак! Насмевка стави украс најголем е таа смеј се секогаш! Не се предавај бестрашно чекори ти биди победник!

Хаику поезија (3)

Звукот на плачот одекна силна болка во таа тивка ноќ. Лисјата паднаа обоена природа темна душава. Есента дојде мирис кој потсетува на спомените.

Хаику поезија (2)

Во  доцниот час повикуваш на помош доаѓа тага. Сакаш да плачеш посилно е од тебе но, сега насмев. Меланхолија ти го одзема здивот вдишуваш среќа. 

Хаику поезја (1)

Барајќи светло во црната тивка ноќ те најдов тебе. Те барав кога сонцето изгреваше и ноќ паѓаше. Се разбуди ден во еден голем копнеж ронејќи солзи.   http://en.wikipedia.org/wiki/Haiku