Кукла од порцелан – Софија Петковска

Во стаклено ѕвоно,

ко розата на Ѕверот,

моето срце да можам да го ставам,

таму храм да му издигнам,

молчеливо и претпазливо да го набљудувам читаво да биде.

На полиците,

ене онаму,

во книгите,

моите зборови вешто да ги скријам,

низ компарации и метафора да говорам,

и само со душите налик на мене да се сплотам.

Во партитурите,

над пијаното со векови старо,

тука,

во тие црни, мали ноти,

во таа тивка музика,

да можам душата да ја скријам,

со виолински клуч да ја заклучам
негибната да биде.

Мислите мои,

ковчези злато да ги сторам,

па така преполни дребулии,

в море да ги фрлам,

легенда да се сторат.

И на крајот,

моето тело на бина да го качам,

Veni, vidi, vici јасно и гласно да кажам,

скршените парчиња порцелан на купче да ги соберам

и како Феникс од нив да се издигнам,

гордо на публиката да се поклонам

и со секој атом од мене,

во громогласен аплауз да уживам.

Persona grata,

noli turbare circulos meos.

Автор: Софија Петковска

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.