Да ослепам – Анастасија Лефкоска

Да ослепам,
па кога ќе дојдеш да прогледам,
кога ќе ни се допрат очите да побегнам,
Кога ќе умирам последен пат по тебе да посегнам.

Да ослепам, да се затворам,
во слеп поет да се претворам,
казната на боговите да ја издржам,
на хартија в темнина сѐ да ти искажам.

Да ослепам, да лутам,
да ме водат,
нозеве пак кај тебе да одат,
да ти чукнам на тие бели дворови,
да те маѓепсам со зборови,

Да ослепам,
кога ќе ме допреш да прогледам,
засолниште да побарам,
на сѐ што те мачи да ти одговорам.

Да ослепам,
светлина да не видам,
на бојно поле за тебе да погинам,
да ослепам, да умрам и да се преродам,
цел свет со кучиња да го изодам,
да те барам очајно,
да те пронајдам тајно.

Да ослепам,
па кога ќе те најдам да прогледам,
кога ќе ни се допрат очите да полетам,
кога ќе почнам навистина среќно да живеам
да запеам.

Автор: Анастасија Лефкоска

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.