Домот мој – Софија Петковска

Камен куќа да имам,

цврста ко карпа,

ко олово тешка,

па во неа да си седнам мирно,

со скрстени нозе топол чај да се напијам

и без грижи на душава да бидам,

книга да прочитам,

песна да напишам.

Голем чардак да имам,

со цвеќиња китен,

па на него да излезам,

кафе на раат да испијам

и еден локум да изедам,

душа да засладам,

животот да го заблажам,

срце на место да ми дојде.

Куќа, дом да имам,

крилја да ми даде,

па со нив да полетам,

а в мисли домот мој да биде

и копнежливо да чекам

за пак да се вратам при него.

Куќа, дом да имам,

корен да ми даде,

дрво да се сторам,

длабоки траги да оставам

по кои гордо ќе ме памети

мојата ми челад.

Дом – топлина,

дом – светлина.

Камен куќа да имам,

та в гради каменот да го скрши,

а секоја одаја да мириса на љубов.

Автор: Софија Петковска

Фејсбук страна – Поезија на Софија

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.