Раце – Снежана Паноска

Кога ќе подадеш рака

не вели – Дај.

Туку – Повели, земи.

Добрината не ја даваш,

за да ти ја вратат,

или не баре, за покој на душите да ја раздаваш.

Кога ќе ги испружиш рацете

очекуваш прегратка, насмевка,

топлина и радост,

но не и ладнотија, бедотија,

сиромаштија, празнотија.

Искрените, убавите луѓе,

подаваат рака со љубов,

кога ќе паднеш – да се исправиш,

и да продолжиш.

Раздаваат љубов, те дружат кога си сам.

И не мери со рацете, како кантар испружени,

кон сите страни на светот,

колку си силен, добар или лош.

Оти со ништо не се мери

она што го чуваш во срцето,

а го носиш на лицето избраздено,

измазнето, избричено,

нацрвено, набелено, насмеано,

исплакано, намуртено.

Смртно.

(Од необјавена стихозбирка: „Заедно до ….ѓ“ )

Автор: Снежана Паноска

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.