Без милост

Како ветерот што си игра со лисјата есенски

така ти на моите чувства,

ги испушти сите сидра

како што тој во непознатото ги носи

така ти мене ме стори човек што за љубов проси.

Одненадеж сончев ден направи бура

дожд од солзи, да истура

ниту ронка совест на душа не си стави

не промислено

пекол од душата ми направи.

Толку ли срцето како камен ти беше ладно

со насмевка да возвратиш гледајќи го моето лице страдно,

да патам да се чувствувам јадно

да живеам живот од жално – пожално.

26.05.2020

Автор: Никола Миланоски

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.