За едни големи лица

Се сеќавам на будалаштините мои кои им создаваа бол в’ гради… на моите баба и дедо. За сркшената нога на баба ми, дур јас качувајќи се на кровот од старата куќа го слушнав нејниот крик дур таа пробуваше да ме симне од тие трули дрвени скалила. Ја подигам во чест, чашава со вранец за зборовите мудри на дедо ми при секоја посета. Додека неговата строгост на стар комунист ми влеваше почит. И бананите закачени на црешата кои според него ги береше но не купуваше. За крстозборките кои ми ги даваше да ги решавам и беа вовед во нашиот понатамошен разговор. Ми фали будењето во доцните часови само за да ме праша дали сум гладен иако бев сит. Но сега сум гладен за нивниот лик. Додека тие сега веќе ги ораат небесните ниви. Чествувам за тие двајца херои, бидејќи познавав личности со големо срце и скромен ум.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.