Оноре де Балзак – генијалниот романсиер

На денешен ден во 1799 година во Тур, Франција, е роден  Оноре де Балзак, (родено име  Оноре Балзак),  француски писател, новинар, драматург, литературен критичар, уметнички критичар, есеист, и новинар кој зад себе остави импозантно литературно дело со повеќе од деведесет романи и раскази напишани и објавени во периодот од 1829 до 1855 г. , собрани под заеднички наслов „Човечка комедија“.

Се смета за мајстор на францускиот роман,  писател кој обработил различни литературни жанрови  почнувајќи со филозофскиот роман „Ремек дело од непознат автор“ , фантастичниот роман „Шагринска кожа“ па се до поетскиот роман „Моминска солза“. Особено се истакнува во пишување на реалистички романи, меѓу кои се издвојуваат „Чичко Горио“ и „Евгенија Гранде“, тој е писател кој поседува  визионерски реализам, кој ја надминува моќта на неговата креативна имагинација.

Како што објаснува во неговиот предговор  од  неговиот голем проект „Човечка комедија“, тој сака да ги идентификува „социјалните видови“ од неговото време, слично на животинските видови кои веќе биле идентификувани. Ги открил романите на Волтер Скот кои извршиле огромно влијание врз него. Во нив открива дека романот може да достигне „филозофска вредност“, па така се одлучува да ги истражи различните општествени класи и поединците кои истите ги сочинуваат , со цел „да ја напише историјата заборавена од толку многу историчари, обичаите од неговото време и натпреварот меѓу луѓето за повисок социјален статус.

Во неговата богата галерија од две илјади книжевни ликови се јавуваат пропаднати благородници,декларирани достоинственици на бонапартистичко царство, несреќни љубовници,, налудничави скржавци, вешти деловни луѓе од новото опшество, пропаднати кариеристи, авантуристи, собари, собарки, декларирани чиновници, адвокати, попови, новинари, провинциски госпоѓици, нови богаташи, робијаши, офицери, војници, селани итн.

Неговото дело е тесно поврзано со неговиот приватен живот. Често ги изненадувал своите современици со неговиот незапрлив апетит за жени, слава, репутација, титули, вино и гозби.

Па така имал и забранета љубовна врска со писателката Марија де Френе,  која имала 24 години. Марија била во брак со градоначалникот на Сартрувил Шарл ди Френe, многу постар од неа. Во една писмо до неговата сестра, Балзак напишал дека Марија била бремена со негово дете. Во 1834 година, осум месеци по писмото, се родила Марија Каролина ди Френe. Подоцна се покажало дека ликот Марија од Евгенија Гранде бил олицетворение на вонбрачната ќерка на Балзак.

Со право, Балзак може да се нарече творец на современиот роман, којшто пред него бил сметан за понизок книжевен род. Тој го препородил и обновил романот, му ги проширил методите и му дал огромно пространство и неверојатна разновидност, со што целосно ги засенил другите книжевни родови.

Балзак имал обичај да спие од осум часот навечер до еден или два часот по полноќ, а потоа седнувал да пишува до шест часот наутро, а некогаш дури и подолго. Тој пишувал релативно брзо. Брзината со која се напишани дел од неговите романи со перо, соодветствува на 30 зборови во минута на машина за чукање.

Во писмата упатени до грофицата Ханска, неговата сопруга, отсликувајќи ја макотрпната работа, Балзак напишал: „Последната седмица сум спиел сè на сè десет часа“; „Дваесет и шест дена не сум излегол од работната соба. Спиев само по четири часа.“; „Работам по дваесет часа без прекин.“; „Знаете ли колку ноќи не сум спиел? Четириесет и две. “

Таквиот начин на живот придонел да почине млад, во тотална агонија и истоштеност на 51 годишна возраст.

Балзак влијаел многу како врз писателите од негово време така и врз подоцнежните. Коментирајќи го Балзаковиот приказ на општеството, каде парите, социјалниот статус, и личните амбиции биле водечки мотиви, филозофот Фридрих Енгелс кажал дека тој повеќе научил од Балзак отколку од сите историчари и економисти заедно.

Сигурни сме дека сте прочитале барем едно од неговите генијални дела. Во продолжение прочитајте неколку убави мисли од овој автор:

Зад секое големо богатство, се крие голем злочин.

Неможноста да направи љубовница од својата жена ја покажува само инфериорноста на мажот. Тој треба да биде способен да ги пронајде сите жени во една жена.

Жената која му се смее на својот сопруг не може веќе да го сака.

Жената го познава лицето на саканиот човек, како што морнарот го познава отвореното море.

Мажите губат ако не победат. Жените победуваат ако не изгубат ништо.

Најдобриот брак би бил меѓу слепа жена и глув маж.

Архитектите своите грешки ги поправаат со мермер, лекарите со земја, а жените со деколте.

Брачната врска е највисока школа на алтруизам.

Кога жените сакаат, простуваат многу нешта, дури и најголемите зла. Кога не сакаат, не простуваат ништо, дури ни најдобрите страни.

Луѓето ги преувеличуваат и среќата и не среќата: никогаш не сме толку среќни или несреќни колку што мислиме.

Кој бара одликување, не го ни заслужил. Кој го заслужил, нему не му е ни потребно.

Љубовта е страст која не познава ниту минато ниту иднина.

Колку повеќе судиме, толку помалку можеме да сакаме.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.