Зајакот што зборуваше

Зајакот сакаше морков да јаде,

малата Љубица што му го даде,

кога таа дојде до него тој ѝ рече:

„Јас сум само мал зајак бел,

но можам да изедам морков цел.

Кажи ми дали сакаш со мене да играш

или со другарчињата во тревата да трчаш?“

Љубица се сврти и насмеано му викна:

„Секако дека сакам со тебе да играм,

и морков можам да изедам,

ама и со другарчињата сакам да трчам.

Ќе те земам и тебе заедно со нас,

во ливадата ќе поминеме убав час“.

Тогаш зајакот весело бликна,

ги покажа белите запчиња

и една идеја му кликна,

да ги брка сивите гулапчиња

трчајќи на четирите ноџиња.

Зајакот весело рече:

„Ова е идеја многу добра,

сите деца што на едно место ги собра,

и јас ќе бидам со нив,

мислеше јасно Зајакот,

само да сум здрав и жив“.

Љубица го погали за уши,

и во корпата стави свежи круши,

си рече нека има за да им се најдат,

децата гладни мора да се нахранат.

Потоа скокна од радост,

ги зеде чорапите плетени,

и ги облече патиките шарени

уживаше во својата младост,

и истрча надвор со сонцето да се сретне,

ама заборави Зајакот да го земе.

Зајакот беше лут и тажен,

испадна дека на Љубица не ѝ е важен.

Трпеливо ја чекаше да се врати,

и од морковот гризна неколкупати,

ќе дојде таа кај него пак,

а дотогаш реши дека ќе биде јак.

Автор: Наталија Наумовска

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.