Роза – Софија Петковска

Скини ја најубавата роза од твојата градина

и на портите мои дојди и подари ми ја.

Но те замолувам,

сакам алова да биде.

Да, алова како бојата на виното,

алова како карминот на усните мои,

алова како љубовта,

алова како животот.

Скини ја најубавата роза,

но те молам,

на неа сакам росата утринска да остане.

Да ја почувствувам свежината.

Секоја капка роса,

солза исплакана.

Солза тага,

солза радост.

Те замолувам,

подари ми ја розата од твојата градина.

И на неа трњето нека стои.

Не плаши се, нема да се повредам.

Само повеќе ќе внимавам

дур чекорам смело по патеката

каде ме чека убавината на постоењето.

Те молам,

дојди облечен во чиста руба ангелска

и в рака држи ја розата.

Веднаш чим порти отворам,

мирисот на мир и спокој да го

почувствувам

и да знам дека розата која ми ја носиш

за мене е.

Со љубов е.

Единствена.

Алова.

Росна.

Автор: Софија Петковска

One comment

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.