Спомени – Јасмина Михајлоска

Ми кажаа дека се бришеле спомени,
им поверував и пробав.
Ноќ е. Затворам очи. Мрак. Тишина.
Само ветрот неуморно вее.
Вее и ми носи спомени.
Едни ќе ги донесе други ќе ги однесе.
Нека ги донесе само убавите,
а лошите нека ги носи некаде далеку,
некаде на некои планини нека ги фрли,
да го изгубат патот,
да не се вратат. 
Дожд почнува. Силно врне.
Удираат капките на мојот прозорец.
Нека удираат, нека измијат сè што остана,
нека довршат тоа што ветрот почна.
Ни трага да не остане од нив.
Утро е. Отварам очи. Светлина. Песна.
Сонце ми го огрева лицето,
ги слушам птиците, се распеале весело.
Нема ни трага од спомените што ги истерав,
ветерот ги одвеал, дождот ги докрајчил.
Нема да се вратат.  Нема потреба.
Доволно ми се оние среќните,
немам место за овие.
Ех, да беше толку лесно,
ама не е.
Да, ми кажаа така се бришеле спомени,
им поверував, пробав, ама не успеав.

Јасмина Михајлоска

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.