Јаготка – Менче Кадинец

Им се роди од љубов, во пролетен месец. Очите на таткото светеа од радост, гледајќи го своето чедо.”Колку  ве сакам двете” ѝ велеше на својата сопруга. Да, велеше таа „Среќа моја си ти и моето дете”. Наредната  година со душа ги чекаше јаготките, да ги понуди на своето чедо. Сиромашен живот, ама богат со дух, со љубов, со јаготки. Ги гледаше очите мали, усните мали на својата керќа како страсно трчаат по јаготките..”Дај ми…дај ми”…
Со  устето ги шмукаше лакомо, а сокот капеше по белото фустанче. Го чекаше и Велигден да ѝ купи чевлина, ново фустанче. Со восхит ја гледаше својата женичка ,кога тројцата одеа на кино и весели се враќаа во својот дом. Мирисот на испржениот кромид ги мамеше за вечера, а потоа легнати во тишина го слушаа радиото, нивната омилена драма.
Така среќни сонот ги пристигнуваше. Магијата на животот ги исполнуваше. Некогаш дрвениот кревет паѓаше, но никој не се повредуваше.”Ќе ѝ сошијам поубаво фустанче “велеше мајката…Пуфката на косичето на нејзиното дете гордост ѝ беше.
А, тоа дете убаво, полничко со црвени обравчина. Поголемите деца го земаа за рачината да го прошетаат…И сè така…Животот продолжуваше и радост неизмерна внесуваше.

Менче Кадинец

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.