Изгубена белезица – Менче Кадинец

Свесно или кој знај како ја изгуби белезицата. Да, нејзин живот беше тоа нејзино сѐ.
Знаеше Ленче дека тоа е тоа, но душата ѝ подклекна. Се сети кога Оливер ѝ рече: “Немојте, немојте, без белезица да се оставате”.А тогаш мислеше Ленче на нешто друго…на аглите во куќата невидени, на дворот недометен,на слободата. Се сеќаваше и на зборовите од Блаже: “Имате свој живот,немојте”. “Жртвите не биле правило на животот” си велеше Ленче.
Ништо не се промени од она што мислеше. Небото исто, не ,не исто, туку посмуртено, сонцето исто, не, не исто, туку помалку грее, насмевките помалку топлат, сѐ некако променето. И гледаше во своите четири ѕида, бараше збор, разговор.
А, само потемнети луѓе околу нејзе. Секој по својот пат. Својот го изгуби одамна, свесно или намерно. Кој знае по своја желба или туѓа. Се помешаа работите. Болката во градите сѐ повеќе ја стегаше. Ќе ме видеше, ќе ме повикаше “Дојди, дојди кафе да се напиеме”.
Ја видов неколку пати, и знаев, секој ден душата ѝ зајдуваше.
Наредниот пат кога поминав низ улицата, никој не ме повика. Не можеше Ленче без нејзината белезица, што велеа стари. Нејзината златна белезица.

Мери – Менче Кадинец

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.