Патувања – Матеја Матевски

Дур возот без починка рони во времето
на ритамот монотон вечерва
ти си задремала

Не спи, не заспивај, уморена

Колку е тежок тој мир на твоите образи живи
кога патуваат шумно сите предмети мртви

Со бакнежот на погледот мој
што чука на твоите клепки заклопени
ти ги отворам очите сонливи.

Со прстите на својата смеа
што кружат во муграта наслутена
те вадам од ова задушено купе
што живее со здивот на тунелите
и те водам
во синиот и широк сон на јавата
да се одмориш
во зеленилото на пристигањето.

Матеја Матевски

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.