Виножито

Те видов во моментот на светлината која го

Разруши моето Сонце..

Вивна со пламенот од височините

И стана моја Месечина.

Само ноќите се наши.

Сонцето се уште не успеа

Да ми го украднеш,

Иако е разрушено…

Те видов во моментот на отсјајот кој го

Затемни мојот немир

Се издигна над небесната шир

И стана соѕвездие

Се сплоти со ѕвездата осојница

И не успеа деницата да ми ја украднеш,

Ме буди секое утро…

Те видов во времето на минатото кое

Не успеа да се искачи во иднината

Се распарчи на мали парченца стакло

Кои станаа витраж на нашето секојдневие

И те гледам во сите бои на виножитото

Но не и во реалноста….

Те има само во

Неискажаната светлост

И недоречените зборови

Во соѕвездието на моето небо

И во боите на виножитото

Кои не можам да ги дофатам…

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.