Разделба – Ванчо Николески


Разделба и пролет? Си мислам зарем не треба пролетта да биде годишно доба на повторно соединување? Тажна, но сепак толку убава песна од нашиот поетски гениј Ванчо Николески.

Ти си одиш, а сега е пролет,
колку убав е просторот чист,
но моето срце нема полет,
ко откинат во гора е лист.


Оди, драга, па и среќна биди,
јас последен ти дарувам цвет,
очите мои нема да те видат –
немам близок јас на овој свет.


Сè што беше нема да се врати,
о, никојпат, јас тоа го знам,
нема никој поздрав да ми прати,
и за вечно јас ќе бидам сам.


Би сакал како птица волна
да сум така спокоен и тих,
но душата, драга, ми е болна,
ќе ја лечам со песна и стих.


Нема благ збор никој да ми рече,
а маката ме гризе ко црв,
разделбата ко рана ме пече,
од срцево ќе потече крв.

Ќе помине, драга, многу време,
како буен од потокот шум,
патник ќе бидам, ќе носам бреме,
мојот живот ќе е широк друм.


Оди, драга, па и среќна биди,
јас последен ти дарувам цвет,
очите мои нема да те видат, –
немам близок јас на овој свет.


15 мај 1951 год., Скопје

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.