Емина – Алекса Шантиќ

Ви ја претставуваме една од најубавите љубовни песни напишана на овие простори, посветена на славната убавица Емина која живеелa во соседството на познатиот српски поет Алекса Шантиќ во Мостар и го инспирирала да ја напише истата.  Кога за првпат ја прочитав песнава, како да ме врати во убавите стари времиња кога љубовта се раскажуваше и пееше толку искрено и чисто.

Уште повеќе ме воодушеви фактот што навистина Алекса Шантиќ  често поминувал покрај градината на Емина опиен од розите, јасминот и од нејзината убавина и така една вечер 1903 год. тој ја напишал песната која останала и денес да сведочи за нејзината убавина.

Се разбира, таа има извонредна мелодичност и нејзината семантика, посебно турцизмите се спомен за едно време кога јазикот живеел во една сосема поинаква форма.

Текстот станал и музичка композиција и истата се изведувала насекаде како една од најпознатите севдалинки кои некогаш биле напишани.  Истата е дури и предложена да биде прифатена и како национална химна на Босна затоа што ги поврзува сите националности кои таму живеат.

Алекса Шантиќ (27 мај 1868, Мостар, Австро-Унгарија – 2 февруари 1924, Мостар, Кралство СХС) -е српски поет кој творел на почетокот на 20 век и живеел во Мостар. Пишувал љубовна и патриотска поезија, која е објавена во неговите стихозбирки со наслов „Песни“ (Pjesme) и „На старите огништа“ (Na starim ognjištima).

Автор е исто така на неколку драмски дела и е преведувач и составувач на антологијата „Од германската лирика“ (1910). Го основал книжевното списание „Зора“ (1896 – 1901) за кое се смета дека спаѓа меѓу најмодерните и најдобрите српски книжевни списанија на преминот од 19 во 20 век.

Прочитајте ја „Емина“ во оригинал и превод на македонски јазик

Емина

Синоќа кога се враќав од топлиот амам,

Поминав покрај градината на стариот имам;

И таму, под една јасминова сенка

Со ибрикот во рака стоеше Емина.

Ох, колку е убава, проклета да е! Се колнам во стариот имам

Да биде и кај султанот, нема срам да ѝ е.

А кога оди, рамената како ѝ се движат…

Нема да ви поможи ни амајлија од оџа.

И реков селам, но, жими дина,

Не сака да чуе убавата Емина,

Во сребрениот ибрик водата ја лие

Во градината отиде рози да залие.

Се раздува ветрот и по тие прекрасни плеќи

Ги расплете нејзините плетенки густи

Како зумбул плав замириса нејзината коса

А јас замаен бев, ох како ли ме маѓепса!

За малку се сепнав, жими дима

Но, кај мене не дојде убавата Емина.

Само еднаш ме погледна луто

Не ѝ гајле што ја љубам лудо!

Превод од српски јазик: Маја Дојчинова Малиновска

Песната во оригинал на српски јазик:

EMINA

Sinoć, kad se vratih iz topla hamama,
Prođoh pokraj bašte staroga imama;
Kad tamo, u bašti, u hladu jasmina,
S ibrikom u ruci stajaše Emina.

Ja kakva je, pusta! Tako mi imana,
Stid je ne bi bilo da je kod sultana!
Pa još kad se šeće i plećima kreće…
– Ni hodžin mi zapis više pomoć neće!…

Ja joj nazvah selam. Al’ moga mi dina,
Ne šće ni da čuje lijepa Emina,
No u srebren ibrik zahitila vode
Pa po bašti đule zalivati ode;

S grana vjetar duhnu pa niz pleći puste
Rasplete joj one pletenice guste,
Zamirisa kosa ko zumbuli plavi,
A meni se krenu bururet u glavi!

Malo ne posrnuh, mojega mi dina,
No meni ne dođe lijepa Emina.
Samo me je jednom pogledala mrko,
Niti haje, alčak, što za njome crko’!…

1903.

Aleksa Šantić

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.