Фотографија

Во шталата ме донесе една

Црно – бела фотографија

Која не успеале да ја скријат

Спомените на времето

И стигнав до неа.

Сѐ се беше испустило

Го немаше ни мирисот

На ождребените кобили

Ни лик на сликата.

Луѓево сѐ беа изгубиле

Но остана еден бел призрак

Кој го наговестуваше моето доаѓање.

Влегов.

Навлегов во темен облак со бели зраци.

Ми подаваа раце да ме дофатат

Но јас стоев како камен

Кој не го чувствува нивниот допир.

И сега не ги чувствувам.

Само сликата останала во мене.

Ги нема призраците.

Таа е црно – бела

А јас се обидувам да и дадам

Обоен лик.

Но, не можам.

Она што станало црно – бело

Никогаш не добило повторно боја.

Ја носам сликата,

Во мене.

Она што го носиме таму,

Никогаш не го покажуваме.

Го криеме за да остане онаму

Каде почиваат предците.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.