Месечина

Кога надоаѓа дождот не прашува

Сончевата светлина ги прекршува своите зраци

Срамежливо криејќи се под облаците додека не посака

Да го покаже гордо својот сјај.

Месечината како да го впила сонцето во себе

Само малку,

Но, ти, ти ја сакаш цела негова светлина.

Поголем си од месечина,

Но, не можеш да го достигнеш сонцето.

Тоa те носи насекаде, а ти како мало кученце го

Следиш неговиот сјај.

Јас труникаво светам

Бледникаво живеам

Замаглено гледам

И понекогаш зацрвенувам како месечинка која

Од време на време се бори со ветрот

И со сеништата кои ја опкружуваат

Но не можат да видат дека се распламтува

Кога ја допираат и сакаат да вртат посилно од сонцето.

И трошка светлина пламти повеќе од сонце

Кога разлутено гори

И излегува од темнината

За да успее да преживее

Во светот на сеништата.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.