Ние двамата

Не сум богољубец, ниту пак аскет

Кој в’ пустина бога моли за атер

Мојта душа, хедонизам в’денот

Копнее за ликот твој налик коприна

Кој прави да ми срце ромори

Ко поток длабоко во корија

Но за твојта насмевка румена

Од аур стар, храм би сторил

Имам ниет и царство да ти подарам

Царство пишано, испеано

Па скриено в’ табернакул вековен

Дај ми абер за срце аманет да ти оставам

А ти, ти виори во денот развиделен

Дур ми друшка не’ станеш

Од копнежот изгорен, саѓи сторен

Иднина ќе испишеме, писание свето

Дур реката животна не’ пресуши

А ние двамата еделвајс сторени

За животот минат ќе си помниме

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.