Поглед

Ми прсна стаклениот поглед кога те видов.

Се разбистри небото и сонцето

Се појави од помрачените одаи на несвесното.

Ми се распрска срцето штом те видов.

Имаше црвени стаклени парченца

На подот од воздух

И почнав да газам за да ги вратам

За да ми влезат под кожата

Да навлезат во крвта

Да стигнат до срцето

А  ти,

Ти седеше на каменот од времето

Беше цела сегашност, минато и иднина

Облеана во крв

Ставен беше во прозрачен облак

Но, го виде мојот поглед

Иако помрачен од времето

Иако трепките ти беа замрзнати во сегашноста

Иако гласот ти извикуваше еха од минатото

А погледот ти гледаше напред во иднината.

Се сретнаа времето и безвремието кога те видов.

Зошто без да знаеш ме погледна

А јас те погледав со знаност

Дека твојот и мојот поглед нема никогаш да се разделат.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.