Напуштена грутка

Ти си била отсекогаш иста, непроменлива во соништата.

Ти си онаа старата,

само јас не можам да те видам со овие очила без диоптер.

Зарем почвата насекаде не е иста? – се прашувам;

А ти ми одговараш,

Не, мојата е излиена,

омекната од тешките чекори на непознатите лица,

Од грубите чекори на оние кои одат некаде

без да ме прашаат дали сакам да се вратат назад.

А јас,

jас како неуморна мајка ги чекам и копнеам по нивниот чекор

кој сакам да биде секогаш препознатлив и знам дека ние се познаваме,

само живееме во две далековидни созданија за познавањето.

Јас, само се трудам да ги убедам дека се познаваме ,

а тие , тие само сакаат да запознаат некој друг,

толку далечен што не можат ни да го дофатат.

Јас повторно се прашувам?

Зошто мора некој да бега од допирот на познатото?

Ти немаш одговор.

Никогаш си немала.

Зошто таков не постои.

Секој треба да знае дека не се напушта Мајката која прва го спознала.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.