Месечина без светлост – Сузана Николова

Ми требаш ко на сиромавиот беда,

ми требаш сега, сега, сега,

ми требаш ко на старец коса седа,

ми требаш сега, сега, сега.

Сличен си на светец,

чесен и нешто повеќе,

сличен си на човек,

но во гради отров ти спие,

во очи светлина, а клетец.

Ми подари месечина без светлост,

каква добрина, каква реткост,

што душата ми ја спржи,

анѓелу кој ли грев те држи,

да стоиш, стоиш, стоиш.

Се насмевнуваш како ладна зима,

даровит како скржавец,

го кршиш секој никулец,

шеќеру, горчиш од горко повеќе.

Ме сакаш како странец,

а срцево дом ти е,

ме сметаш за туѓа,

а јас твој роб,

да знаев дека така ќе биде,

јас ќе бидев ти, ќе бев ти,

но ти јас не биди.

Автор: Сузана Николова

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.