Ѕвездена прашина

Зарем не сме сите атоми кои се распрскуваат низ просторот?

Стари сме милијарди години,

Мала ѕвездена прашина, оддек на  голема експлозија

Или можеби на Хаос?

Зошто Земјата, Мракот, Ноќта

Настанале први,

 А не  љубовта?

Или на почетокот беше зборот?

Или можеби светлината?

Љубовта не можела да го различи тој мрак

Кој се растурал низ сите правци

Па останал хаосот

Да не изроди

Па не направил безлични

Да не личиме еден на друг

А да посакуваме да сме толку слични

Но, останала љубовта

Да се сличиме со некој кој го замислуваме сличен

И од хаосот сме избегале

За да побараме спас во светлината.

Тогаш разбираме дека преку зборот беше создадено небото,

А преку здивот негов ѕвездите,

Од прашина не направил

Во прашина се враќаме.

Затоа,  на љубов со љубов да возвраќаме.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.