Кабаре

Врата, зад неа… тропот на моите каубојки. Оддекнува до сепарето пред кое заносно танцуваш. Подиумот со црвена пастела страшно ме потсети на филмот Кабаре од времето на Лиза Минели. Твојата сенка се преплетува со тебе, мислите пак… одлутале во воздухот. Пурата гори, но гори и фениксот во мене. Вискито дванаесет годишно повремено ја изобличува сликата. Знам, така е оти е старо…

   Тивки ноти од клавирот уште повеќе го разгоруваат и потчинуваат духот кој како од рајот пробува да излезе од мојата душа. Да врисне и каже… ТИ!, која не дозволуваш да поминам тивка вечер во градот на брановите. Брановидно те гледам, посакувам.

Се губиш, па појавуваш… ТИ!, која играш со мене како ролеркостерот пред кабарето во тивкиот дел од градот.

    Врата, зад неа… допир по допир, како со прсти на глина си играм со твоето тело во V.I.P делот зад бината… редот е на мене, зар не? Дур препуштена, веруваш на мојот ум. На кој и самиот не би верувал.

Клавирот се стишува, светлото црвено пак постана црно. Тешките сомотни завеси го надвиснаа подиумот со разиграна прашина околу нив осветлена од онаа малку светлина. Играта привршува и како олуја оставаш неред зад себе…

Замислен ја зауздувам сликата која пробувам да ја наредам како илјадатна сложувалка. Додека останувам сам со чадот, потонувам во брановите на крајбрежјето. А ТИ! исчезнуваш…

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.