Светлина

Седев во целосна темнина
Во тишината на ноќта
Една мисла ми ја осветли собата,
Толку беше силна што
Лицето ми се озари
Имитирајќи јулско сонце.
Носев сончеви зраци во душата
А, тие ме топлеа одвнатре
Во јануарските ноќи кога
Огревот недостигаше,
Можев цела вселена да ја стоплам,
Река од замрзнување да спасам
Ако посакам и тогаш сфатив дека
Креветот никогаш не бил потопол.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.