Соништата се синоним за живот

Од соништа се живее. Тие мали гласови во твојата глава и визии што ти кажуваат што навистина сакаш во животот. Тоа кога се гледаш себеси некаде, на некое место од кое отсекогаш си сакал да бидеш. Кога сонуваш да станеш најдобар фудбалер и да играш за најдобриот тим, кога сонуваш да станеш извондреден писател за кој сите ќе зборуваат, кога сонуваш да постигнеш некоја друга цел, тоа се вика сон. Тоа те одржува во живот и секој ден со изгревот на сонцето те потсетува дека треба да се бориш и никогаш да не се откажуваш.
Толку е убав овој свет, си велиш. Твојата душа е полна со среќа.
Сакаш да скокаш од среќа. Сакаш да се смееш, да им кажуваш на луѓето колку ги сакаш како човечки суштества воопшто. Чувствуваш како твоите крилја почнуваат да растат. Наивно веруваш дека никој не може да ти ги пресече.

Пролетта влегува во твоето тело и едноставно цутиш. Потоа за миг застануваш. Ја согледуваш таа сурова страна на животот. На дваесет и првиот век.
Ти ,,плескаат” една сурово-болна вистина во лице. Светот не е фабрика за исполнување желби, ти велат. Ти велат дека твоите соништа се преголеми за да се остварат. Едноставно те убедуваат дека тоа е невозможно. А всушност тие први би ги сонувале, само да имаа малку повеќе храброст. Ти застануваат на патот и не ти дозволуваат да се развиваш, бидејќи едноставно твоите соништа не се совпаѓаат со идеалите на овој свет. Со идеалите на тие себични луѓе. Ги заплашуваш на тој начин. Ти не се вклопуваш во тие непишани правила, кои според нив, би требало да ги следиш. И тука сфаќаш колку светот е траги-комичен. Срцето ти е полно со тага и сфаќаш дека тие со своите ножици, веќе ти ги одземале тие прекрасни крилја.

Во тој миг се чувствуваш како млада пеперутка која паднала на земја. На која крилјата ѝ се пресечени. Таа не може да полета, а ужасно го посакува тоа. И наместо да се обиде, таа засекогаш останува поразена од судбината, така седната на таа горка земја чекајќи да ја зграби и да ја претвори во песок. Да ја одведе некаде далеку, можеби во некој поубав свет, со посовесни луѓе, каде што наместо да ти ги сечат крилјата, ќе ти помогнат да ги развиеш.

Автор: Викторија Саздовска

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.