(Не)уморна

Пејзажот што го насликав

во длабината на твоите очи

-го нема,

се измил од солзите неистечени,

ме гледаш жолто,

меко и врнежливо тажно.

Зар не се вжарува твојата снага,

од сонцето што ти изгрева

и заоѓа на вишновите усни,

јас

-пепел што ветрот го чита.

Твоите умни нозе

ми ги газат трулите мисли;

Давам род на божества

во кои целосно тебе сум ти ветен,

каде немаат право на збор

ни земјата, ни небеста.

Ти

-напрсток кој ме чува

од острилото на животот.

Автор:
Николинка Митрева

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.