Растојание меѓу две вљубени души

Далечина,

како проклетство извајано од зад кулисите на

љубовта

ги сонувам твоите соништа

кои ми ги галат врвовите на усните,

животни надежи ми будат.

На полна месечина,

волчјо завивање узнавам во урбаната џунгла,

твои крикови од недостиг се тоа

кои во петици ги криеше.

Ноќи во самотија,

а душата полна, преполна…

Минутите во некој успорен ритам

ги одбројуваат воздишките

до следното нивно соединување.

Оддалеченост во простор,

а ко да се смешкаш од аголот на моите зеници.

Спомените од оние моменти на блискост,

украдени од светот како тајни на универзумот

ги натрупувам во душата,

во отсјајот од солзите ги закривам.

Да не постоеше таа омразена далечина,

ниту твојата вредност немаше да ја осознаам,

ниту јазикот на тишините немаше да го совладам.

И никогаш не ми велиш едно едноставно те сакам,

секогаш со некој додатен израз во твој будалест стил

по ветрето бакнежи ми праќаш

и во трепет од ѕвездите испишуваш:

Не постојат растојанија меѓу две вљубени души…

Проклето ми недостигаш!

Автор:
Александар Алексов

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.