Заборав

Стојам и чувствувам како низ прсти ми се лизга животот

Како вода што не можам да ја задржам во дланките

Како ветар што не можам да го грабнам во прегратките

Тонам во празнината пред мене издлабена.

Заборавам, секогаш заборавам дека сум прикован за ова парче земја

Како котва што го голта песокот на морското дно,

Како вечен трепет од свежиот бол

Тонам во копнежот што извира од моето срце.

Изгубен сум во тебе, заробен во твојата нежност,

Како мост од пајажина исткаена од твоите зборови

Како река од сеќавања што неумоливо минува

Тонам во пепелот на сопствените желби

Понекогаш сеќавањето на среќата се губи кога крајот е болен

Понекогаш минатото е освернавено од грдата вистина

Но, постои ли среќата само ако е вечна?

Дали е болен крајот на она што за сето време било болно, иако несвесно?

Но, што е несвесната и непрепознаена болка?

Автор:
Катерина Шутарова I-2
СОУ „Богданци“ –Богданци
Ментор: Ивана Димовска

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.