Излез ни на повидок

Пожолтените лисја

шумолат под моите нозе.

Забрзано го следам твојот чекор

кој неуморно се пробива низ планинската шума.

За брзо ќе падне мрак.

Месечевата светлина

не ќе биде доволна да го осветлува патот.

Излез ни на повидок!

Го слушам срцебиењето како ти се забрзува.

Го осеќам стравот што те обзема.

Наликуваш на исплашениот зајак

што ни го пресече патот,

а сепак глумиш волк

кој крволочно ја штити својата волчица.

Нема светлина ни во мојата душа.

Само страв.

Излез ни на повидок!

Безнадежно ја ставаш раката на моето рамо,

ме повлекуваш кон себе,

потонувам во тебе.

Изгубени во шумата мракот не гуши.

Излез ни на повидок.

Ако се ова последни минути живот,

дозволи да ја почуствувам топлината на твоето тело,

за последно да бидам бесконечно твоја.

Твоја, а ти мој.

Автор:
Марија Улишева

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.