И сон и јаве

Ситните капки ја оплакуваат

мојата монотониска бесмртност.

Го оплакуваат беспаќето оставено од

древните походи на необични, илузионистички сенки,

чии траги го прегазуваат виорот

на беспоштедноста на времето.

Ги затворам очите.Сонувам бело.

Се ужаснувам од загатките

исполнети во сновидението.

Ги отворив очите.

Повторно сè е така бело и морничаво.

Сè додека не го слушнам

необичниот призвук

што повикува

од далечините,

широчините,

кога ќе бидам

само белег во својот свет,

во себе, негде…

Автор:
Валентина Степановска-Андонова

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.