Секогаш пред тебе замижувам

Кога ќе ставам во чашата вино

Веднаш помислувам на твоите очи.

Ти знаеш дека пијам

само црни и робусни вина.

Но се сомневам дека знаеш

За тоа колку длабоко

може да се вљубам во тие очи.

Кога небото ќе се обои во боите на пламенот

Добивам желба да те насликам на него

За малку да си ја смирам страста

Која толку разорно ме разгорува во долгите ноќи.

Кога пак ќе ја видам пустинската дина

Легнувам на подот и мислите му ги препуштам

На топлиот ветер.

Твоето тело е тука, некаде меѓу ѕвездените

Парчиња извезени на сините ѕидови.

Јас кружам како занесен по мекиот песок

Зашто на очите ми наидува топлина .

И тогаш замижувам, непрекинато мижам

За да те почуваствувам, како што заслужуваш.

Автор:
Мирослав Трајковски

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.