Трепет

Трепери дланкава,

а се грижам како тоа поважно да е.

Трепери душава,

трепери од како го загуби светот од дланка.

Трепери како земја…

како земја врз која галопираат коњи со убави гриви…

или барем јас така ги замислив?

Пред тебе светот го држев на дланка,

а ти со твојот трепет и немир,

дозволи да летне во небесната шир.

Ох, немој да се грижиш,

еднаш… феникс ти ме нарече…

феникс… феникс… феникс.

Не престанувам да говорам на мојата растреперена душа:

„Биди феникс и летни од сопствената пепел

низ тајниот портал на твојата растреперена душа!“

Гледам во одразот на огледалото,

чинам и тука трепет гледам,

чинам и тука галопираат десетици гриви.

Еднаш ќе трепнеш, па ќе се сепнеш.

Не си треперел ти,

не галопирале убави гриви,

не треперел одразот во огледалото,

треперело моето младо срце…

И уште трепери во твојата мелодија.

Го чувствуваш ли немирниот трепет, еј ти?

Автор:
Елена Николоска

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.