Панта реи

И во ноќта светлината спие,

никогаш сè така темно не е,

мракот завршува со денот што се раѓа

и најголемата мака пред радоста паѓа.

Кога душата в трепет гори,

кога разумот неразумно збори,

како трепетлика што стои во целосен мрак

небото испраќа јасен знак.

И безизлезноста излез има –

во своите пазуви мракот светлината ја прима,

таа таму спие, трпеливо го чека својот миг

за да се појави со својот најубав лик.

Панта реи, сè се менува, се тече…

по дождот сонце доаѓа,

сè се движи, не мирува,

сè проаѓа!

Автор:
Славица Петровиќ Тодорова

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.