Непостоење

Низ истишаната небиднина

Под коренот на лагата клета

Ја погледнав суровоста на далечината

Суровста на вистината

Како се преплете со тагата

Како да се налути на ерата

Како да се лизна од болката.

А јас обесхрабрена и млада

Ја подадов раката во студот

И низ локната на гревот

Дофатив само болна тишина

И душа полна самотија.

Чмаев

Секоја ноќ чмаев во недоглед

Лелекав и пискав

Со горчлив глас во душата

Гласно пискав без глас

Испуштав крик

Но никој не можеше да чуе

Испуштав и здив

Но закотвен само во недореченоста моја

Празно беше тука

Морничаво и болно беше таму

Сè во глува доба се претвори

И во немотија се оствари.

Охх…

Застанав

Не пуштив ни чекор повеќе

Сè на мене тежеше

Само го фрлив последниот поглед

Прегрнувајќи ја милостината

Која остана истуткана на скалата од жедта.

И повторно ми занеме телото како искосена булка

Ми премолчи и грлото во длабоката мисла

Сè се изгуби во реченото

Сè овена во неоствареното

Ги испратив мислите во неповрат

И се сокрив во тунелот на непостоењето.

Автор:
Ирена Блажеска

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.