Заминатите

Мотелот е претесен,

ходниците предолги,

прозорците замаглени,

собите студени.

Нивните души контраст се на ваквите заѕидани простори.

Заминатите не збираат трошки

под туѓите трпези.

Не се хранат од туѓите мензи,

ниту пак се кираџии во туѓите срца.

Тие бегаат од луѓето-хотели,

кои нудат ноќи, но не и години,

па се претвараат во луѓе-номади,

кои се бараат себе си во далечните хоризонти и тишини.

Заминатите не се бегалци,

туку најсилни чувари на светото,

чии сопствени мисли станале трагачи.

Заминатите се духови,

премногу живи за општествена регрутација,

премногу мртви за модерната валидација.

Заминатите заминуваат со насмевка и без поздрав,

со товар кој не може да вети враќање.

И кога би се вратиле, тие повторно би биле заминатите,

странци во сопствениот дом,

само слики од сеќавањата кои исто така не ветуваат враќање.

Заминатите никогаш и не заминуваат,

лебдат онаму каде телесното е неважно,

онаму каде свесното е немоќно,

онаму каде што се чувствувале најсакано.

Автор:
„Патник“

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.