Скршена љубов

Додека неа ти ја љубеше,

мене душата ми тагуваше.

Некогаш ти бев сѐ,

а сега само спомен незаборавен.

Се надевав на вечна љубов,

а добив горчлив бол,

посакував заеднички свет,

но остана само неостварен сон.

Моето срце од тага се измори,

кој може љубовта кон тебе во него да ја измери,

младоста ми венее ко горски цвет,

а со тебе бев птица в лет.

Зар тагата мора да го има последниот збор,

па не сум создадена од челичен ков,

зар животот мора да е толку суров,

наместо радост да ми дарува скршена љубов?

Автор:
Верица Милорадова

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.