Песнопојко

Не те затворив во кафезот!

Слободно леташе низ просторот,

се восхитував на секоја твоја мелодија

која ми ја пееше на рамења.

Но, камен ми стави на срце

кога одлета низ прозорец.

Набрзина се нурна и излета,

никогаш повеќе не те видов.

Сека кога снеже снежи над стреа,

тебе те видов под неа.

Со смрзнати крилја!

Ти птицо моја најмила!

Мразот ти ја испил снагата,

студот ти го здрвил клунот.

Модрилото ти ги обзема канџите.

ми падна под пенџер.

Денес птицо песнопојко

препушти им се на дланките.

Чинам оваа белина

не ти ги покри сите спомени?

Што од дамнина ги миневме заедно

Замрзната од студот..

Занемена во гласот..

Свиена во снежната белина.

Дланките ти ја подигнаа снагата.

Со топлината моја

мразот ќе го стопам.

Од врелината на солзите

ќе ти ја напојам душата.

Топлината да ти ги размрда дамарите.

Ќе те свиткам во пазуви!

Во прегратките и студот оган бидува.

Од растрепереното срце

мразулците по снагата ќе се лизгаат.

Мора да те спасам песнопојко!

Повторно ќе ја слушам песната твоја,

како ја пееш од дланката моја.

Автор:
Маја Трајковска – Тоника

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.