Таа

Во тишината

уште една тишина

а јас не знаев,

па таа бакнувала,

ме допирала,

ме создавала,

а јас просто не знаев.

Заминувам ли

од твоето простување

пред да се окова

шамарот од сонцето?

Птицо ти ли си?

Во чии очи ти гледаш?

Пазувите каде бев,

чии раце на жена-мајка

ме чуваа до сега?

Преплетена си

тишино со својот молк,

покрај сѐ

ме откинаа чемерите

во небиднина негова,

фрчеше долговечноста

што суша ме исуши,

моето лице со уморот остана на

огновите

што од чекање збеснаа.

Тишино на невидливоста

сама ли си што ми се крадеш,

ти дозволи ли некој

очите да ми ги земеш

во бдеењето

за моите недосудени дни?

Автор:
Јасмина Јосевска

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.