Брановито срце

Како ветрот што носи се посилни бранови

и високото сонце го заслепува секој дел

над воденото огледало,

така и моето срце

кружи над ладното езеро,

чекајќи бранови да го однесат.

Како да сакам да ја гушнам секоја птица

која прелетува,

но не можам,

за миг секоја исчезнува и се губи,

останувам само јас на ридот,

гледајќи го срцето како ми лебди.

Да имав крилја посакав

да одлетам и јас заедно со него.

Ветришта диви радо би ме однеле,

нивниот звук само се слуша,

а како ми е мене, знае само мојата душа.

Тешко ми е на ова место да стојам

овде за првпат те сретнав

и ова место буди силни емоции во мене,

како тој ден кога со поглед ме засени.

Пуштете ме силни ветрови

имајте милост кон мене,

пуштете ме да го допрам уште еднаш небото,

само тоа е сведок на љубовта која овде се роди.

Само да имав крилја ништо друго немаше

да ви барам,

им љубоморам на птиците

и на дрвјата и на реките,

сите нив ветрот ги носи.

А јас и понатаму го гледам моето срце

кое брановито шета над воденото огледало…

Автор:
Азра Муриќ

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.