Постои ли заборав

Кога незаборавот
рацете ќе ги рашири,
копнежите,
веќе изрезбале
спомени врз душата
и трајност ѝ нанеле.
Лицето на човекот
овенало како есенски лист.
Сега само сонува,
за ангелски крилја да има,
слушајќи го шумолењето 
на дрвјата,
жуборењето на потокот
и црцорењето на птиците.
Одеднаш како да слушна
длабоко од гората
звук на харфа.
Како што свиреше
ко беше млада:
нежно допирајќи ги жиците.
Тоа беше нејзина поезија.
Толку време беше  поминало
искрата сè уште незгасната,
заборавот е лага.
Планинската куќичка
ѝ изгледаше раскошно,
со восхит ја гледаше 
својата силуета,
бледата сенка на ѕидот
од скоро догорената свеќа.
Коренот на мудрост
тлееше внатре во неа, длабоко,
со крилја раширени
како на пеперутка.
Немаше сомнеж веќе
татнеше гласот на незаборавот,                                                    
туѓ јазик.                                                                                          
А таа како сончогледов цвет                                  
што се врти кон сонцето,                                       
се вртеше кон незаборавот.

Елена Николоска

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.