Џан-џин

Џангарак ѕуни в’ приквечерина.

Расплела самовила бледа дамнина.

Темјанушка завеана со мирис опоен.

Џан-џин нема , само мир спокоен.

Руното обацано, носено на џафте корзо.

Млада силуета, со вајано торзо.

Седнати двамата еден спроти друг.

Погледи безброј, без почеток во круг.

Лавираат думи, мудро кажани.

Без простор за ѕвезди симнати.

Свршена вечер, јаблани поминати.

Пат под нога, приказни недокажани.

Advertisements

2 comments

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.