Затвореник

Се фатив себеси, затвореник на желбите.

Душата изморена талкаше.

Гледајќи го столот на кој таа седеше.

Околу него чекори се беа наталожиле.

Скришум од сите.

Дур јужец ги бришеше бесшумно.

Решетките од занданата трепереа,

при помислата за местото на немирот.

Сетне срцето ќе залупаше, пролупаше.

Сеќавајќи се на нејзината насмевка и

смарагд боја очи.

Но како да дојдам покрај неа.

Кога затвореник сам себе си бев.

Пранги невидливи ме притискаа.

Прашувајќи ме за иднината.

Се вратив во минатото,

каде дивеевме по полјаните.

Во занес на мирисот на љубовта.

Затвореник останав.

Но помнејќи ја љубовта, не заборавив.

И за столот на кој седеше.

Исцртан од уметник во умот.

Остана.

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.