Развенчување – Радован Павловски

Радован Павловски

Душата ја венчав со долги патишта и тоа го

нареков вечност затворена во плима.

Молња ми ја

открива ноќната насмевка

В зора личам на продавач на гласни труби

најдени во ноќта.

Мајка ми мајчински ме вика од ридот

Мојот дух не е пчела да ме вратиш од невремето

во градот

Јас сум презафатен од прекројување на

просторите

Телото е повредено – душата во љубовта

пофалена и јас на мртвите

им проштевам за лошите дела

Лику мој со боја на темјанушка каде пловиме

Што да се прави во ова време разјадено од

преголеми познанства

што сочинуваат синџир од годините во

прогонство меѓу ближните

Облаци.

Векот трча по облека од театрите и

националните музеи

Навистина, јас имам право да одам гол

и за време дождот да држам говори за причините

на сите бродоломи

Знам дека никој не може подобро од мене да ја чуе

музиката од подвижни пустини

Во вртењето на Вселената се слушаат

биењето на срцето

и нашите бајки

Јас ја слејувам душата со ветровите

што ме носат во предели непознати за вашата душа

Самоубијците се убиваат со желба

да им се позлатат спомениците,

а тоа е тажно и боли како раѓање

Да ги обноват сите чула, но

молчеливи со помош на свеќа ѝ се враќаат на

светлината

Уште малку воздивнување и јас би ја изгубил

слободата

Однесен од ветровите како јоргован во витлите

на езерото

Што ми можете вие невидливи богови

освен да ми здодевате со својот пород од воздишки

освен да ми ја крадете земјата од под нозе

Нарцисите нека одат по ѓаволите

И земјиштето што ги храни нарцисите нека

оди по ѓаволите

Немам никаква врска со оние што ме проколнаа

Поет – беспризорна вечност на просторите

Истовремено постојам насекаде расфрлан

како ветер

Не можам да постојам меѓу сè она што го опевам

Имам некаква врска со демоните

И уште две три неопеани места на мојава душа

со кои ќе скитам по светот

Зошто сум јас виновен

што е раѓањето на песната рамно на

возбудено море

Оној што ќе го издржи заморот

ќе ја сфати песната и ќе молчи

Низ камена дулбија гледам како ми се

приближува море

На крајот награден сум од допир со убавина

И што може да каже една моја солза пред морето

освен воодушевување од течностите

броење на брановите во себе како запци на чешел

Значи јас сум напуштен од вас како небото во

кое гледате

Значи јас сум прогонет

Значи јас прославувам

Чаша горчлив пијалак оставам на раскрсницата

Исчезнувања среќен пат и оставете ме сам

Станав подвижно засолниште на прогонети

убавини

Јас знам секоја ѕвезда да ја разглобам

на своите светлосни атоми минути

и пак со бакнеж да ја запечатам

Мојата огнена земја од стопени прстења и

камбани

на дланки би ја пренесол да биде брег на Океанот

над кој се вее

моето шалче од виножито.

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.