Сакање

Помина една толку непосакувана загриженост

Која неочекувано се појави на вратата од мојот живот.

Топлината на мојата душа повторно ја милува

Сончева светлина.

Тревата изгледа толку зелена

Што помислувам дека расте во зениците на моите очи.

Зеленикави биле од почетокот на моето постоење

Но сега растат како густи зелени смреки

Се капат во сончеви зраци

Ползат низ моево тело

За да пуштат корени во земјата

А јас толку го посакувам небово над мене.

Зелената е мојата боја.

Стојам под небеската шир

Корените се пуштиле толку длабоко

Знам,

Само една посакувана желба

Може да го откорне и најјакиот корен

И тогаш слободата го зема својот удар.

Удар кој застрашува, доаѓа како молња

Но, не, не го сакам посакувањето.

Го сакам само она вистинското сакање

Кое трае засекогаш и

Остава траги во нашата душа која

Се вивнува кон небото.

 

Advertisements

One comment

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.