Во мигови на љубов со заливот
нуркаш и забораваш 
на се’ друго.

Божицата на рамнодушноста
ти ја гланца душата
тој песочник кој се прелева
од полно во празно
од празно во полно
па се прочистуваш
не толку симболично
колку стварно.

Во чинот на парењето, потонуваш
длабоко во себе, како во море
и не ти недостасува растојание
и посакуваш да се вратиш.

Објективните разлики
субјективно исчезнуваат.

Веќе си наводенета психа
ослободена од страв.
Богу мила, Емануела од Хемос.
И едно си со себе, еднољубно.

Едно – кога се’ ти е сеедно
во таа мистична хармонија
во таа виша еднодушност.

Со исполнета душа, ги отвораш очите
на крајот на светот
како нова.

(Кога ни гореше под нозете 2013)

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s