Она дрво на ридот
со погледот кон сонцето што стреми
и грлото во облакот и мракот
не збори за себе
Тоа шепоти нешто само со корењето свои
со сенката кон земјата наведната
свидетел на немото време
покрај него што минува
Стои понеуко така од раѓањето свое
не го познава зборот
да му ја прими осамата
Ни небото околу него постојано што кружи
со раската човекова во зеницата
Му се провира молкот низ
небесниот прстен на светлоста
Сал ветерот жнеачот  на празнината
во согласје небесно ги слева
осамата на дрвото
и осамата на светот.

Мртвица (1999)

d0993928b4d1873fbed2e54850c34a5e

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s