Рацеве делнични, рацеве добри,
нерамнини од желби неожетвени,
толку се напати топли, толку трпеливи,
тиа кинатица родна, тие ветување,
тие доброносно поле, тие страхување,
толку се стежнати можење и неможење
рацеве дарени за добрување.

Еднипати се ластинки, повит се што нѐмами
кон ненаши височини – 
Колку сме кутрите тогаш сами,
колку во немоќта срамливи!

Другипати се бранови, завлек се тогаш станати
кон бескрајот широчини – 
Колку сме морни, колку постанати
колку ли брегови не се дофанати!

Третипати се плашици, мрешкаво бела трага
во темните длабочини –
Колку е бессилна нашата снага
колку е светлоста далечна драга!

Појќепати се заграби, родовити и силни
по долгите непочини – 
Колку сме ведри, свои и милни,
колку се мислите бујати, крилни!

Рацеве Доброродица, рацеве Се,
рацеве наши божем две.

Божилак (1960)

Чита: Н.Н

One thought on “Раце (I) – Гане Тодоровски (рецитација)

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s